Soru Şudur: CHP’nin kazanacağı ek 3-5 puan mı, HDP’nin barajı aşması mı, seni heyecanlandırıyor?

POLİTİKA

1,0

    

17.01.2015

Bugünlerde bazılarımız endişeli.  Kimi siyasetle daha yakından ilgili, demokratik temsile inanan ve her seçimde AKP'nin daha da zayıflatılacağı beklentisi içerisinde olan demokrat ve devrimci aydınlar, yurttaşlar, HDP'nin parti olarak seçimlere katılma kararının ardından tedirgin. Sadece HDP aidiyeti olmayan aydınlar ve yurttaşlar mı, aksine hatırı sayılı ölçüde HDP'li de tedirgin. Hatta bir çoğu bu karardan dönülebileceği umudunu diri tutuyor. Haksız da değiller aslında, eğer  %10 barajı aşılamazsa HDP milletvekilleri parlamentoya giremeyecek, daha da ötesinde AKP bu faşizan baraj sistemi yüzünden hakkı olmayan bir çok milletvekiline sahip olacak. Bu korkutucu ihtimal haklı olarak sağlamcı bir yaklaşıma, yani yetinmeci çizgide ısrara neden oluyor.

Ancak, bu son derece adaletsiz, haksız ve aynı zamanda etik olmayan sistemin artık yok edilmesi, aşılması, delinmesi gerekiyor. Üç büyük(!) parti bu engelin üstüne yatmış durumda. Sistem dahilinde ve parlamento içinde bu anti-demokratik haksızlığın kaldırılması mümkün görünmüyor. Yıllardır bu böyle. Bu anlamda da HDP bu adaletsizliği gidermeye, fiilen yok etmeye ve aşmaya en yakın parti olarak görünüyor. Böylesi bir ihtimalin hayat bulması hiç bu kadar vizöre girmemişti. Gerçekleşmeme ihtimaline özellikle vurgu yapanlar da-çoğunlukla- müesses nizamın, rejimin karşı karşıya kalacağı derin temsil krizinden endişe duyuyorlar.  

Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde yakalanılan oy oranı, ondan sonraki gelişmeler ve yapılan anket sonuçları barajı aşmanın imkan dahilinde olduğunu gösteriyor. Dikkat edilirse hiçbir tarafsız gözlemci ve araştırmacı bu ihtimalin gerçekleşmesinin imkansız olduğunu söylemiyor, yazmıyor. Özellikle HDP'ye değil AKP'ye oy veren Kürt seçmende HDP lehine ciddi bir kayma olduğu neredeyse bütün gözlemcilerin ortak görüşü. Bu durumun ortaya çıkışında 'çözüm sürecinin' ilerletilmesinde ayak sürüyen AKP iktidarının rolü kadar, Kobani direnişi etrafında Kürt siyasi hareketinin kazandığı artan prestijinin rolüne de işaret etmek gerekir. Ayrıca CB ve mahalli seçimlerde  CHP'nin gösterdiği son derece kötü performans-gerek aday seçimi, gerekse sonuçları itibarıyla- HDP'ye yönelik ilgiyi artırdı. AKP'nin seçmen kitlesindeki kaybı toparlayabilme kapasitesine sahip muhalefet partisinin denenmemiş bir güç olarak HDP olabileceğini düşünmek zor olmasa gerek.  

Yaratacağı sinerjinin önemine binaen diğer devrimci, ilerici, sosyalist kurum ve kişiliklerle müttefik olarak seçimlere girme ihtimalinin artmasını da hesaba katmak gerekir. Birleşik Haziran Hareketiyle ya da kimi bileşenleriyle.

Artık bu noktada bağımsız adaylarla seçime girmekte ısrar etmek; yetinmeci, 'sağlamcı' ve statükoya teslim olan bir tutumu ifade ediyor. Bu büyük adaletsizliğin ilelebet devamına bir kez daha payanda olan bir zilleti.

Bu çerçevede artık, 'bağımsız adaylarla mı girmeli, parti olarak mı girmeli' tartışmaları geride kalmıştır. Artık barajı geçmiş ve yetmişe yakın milletvekiliyle-uzmanların görüşleri- parlamentoya girmiş HDP'nin yaratacağı önemli demokratik gelişmelerin tasavvuruna sarılmak gerekir. Böylesi bir sonuç ülkenin demokratik süreçlerinde son derece önemli bir köşe taşı olacaktır.

Çeşitli sivil toplum kuruluşlarıyla, aydınlarla, muhalif kesimlerin kurumlarıyla ve halkla gerçekleştirilecek görüşmelerle tespit edilecek, temsili yönü güçlü ve birleştirici milletvekili adaylarından oluşacak listenin, yoğun çalışmayla geçirilecek bir seçim faaliyetinin ardından zafere ulaşmamasının bir nedeni yok.

Yeter ki CHP seçmeninde, CHP'nin kazanma ihtimali olan 5-10 milletvekilinin mi, yoksa  AKP'nin elinden alınmış 30-40 artı milletvekiliyle barajı aşmış HDP'nin mi, AKP diktatoryasının önünü kesecek bir umut kaynağı olabileceği sorusunu uyandırabilelim.  İnanın AKP istibdatının en etkili panzehiri budur. Bütün mesele de budur. Barış sürecinin sağlıklı bir şekilde devamının da ancak bu ihtimalin gerçekleşmesi halinde mümkün olabileceğini, onlara anlatmayı becerebilelim. AKP, CHP'nin 3-5 puan arttırmasından çok, HDP'nin barajı aşmasından korkuyor. Yeni bir Sarıgül ve E. İhsanoğlu karabasanı yaşamamak için HDP.

HDP'siz bir parlamentoyla rejim krizinin yaratacağı sonuçlar da varsın iktidar sahiplerinin, müesses nizam savunucularının korkusu olsun.

Cengizhan Güngör

Dinler ve şiddet… Gerçek nerede?

DÜNYA

08.01.2015 

İnsanlık tarihinin oldukça uzun bir zaman dilimine hakim olan inanç sistemlerinin bir çok kıyım ve katliamın nedeni  olarak çeşitli dönemlerde araçsallaştırılması bir yana, yakın tarihin bir çok çarpıcı kıyımlarına da en azından engel ol(a)mamak nedeniyle; aslında istisnasız bütün dini inanışların özünde barışçı oldukları iddiası son derece tartışmalı hale gelmektedir.

Daha öteye gitmeye gerek yok; 10. ve 13. asıra damgasını vuran ve tarihte Haçlı seferleri diye anılan müslüman dünyasına yönelik dizginsiz şiddetin, temelde başka önemli etkenler de rol oynamasına karşın esas olarak dini savaşlar olduklarını görüyoruz. 14 ve 15. Asırlarda ve daha sonrasında Avrupa'yı kasıp kavuran onlarca yıllık savaşların din ve mezhep savaşları olarak ortaya çıktığını görüyoruz. En azından kitlelerin birbirini katletmek noktasında seferber edilmesinde kullanılan dini ve mezhepsel mesajlardı.

Dinler, özellikle Avrupa'yı ve yakın bölgeleri de içine alan ve onlarca milyon insanın ölümüne yol açan birinci ve ikinci dünya savaşlarında, üstelik büyük çoğunlukla aynı inanç sistemlerine, aynı mezheplere bağlı insanların toplu halde birbirini katletmesine bırakın engel olabilmeyi; bu süreçte insanları bu kıyımın bir parçası yapmak noktasında, hemen hemen aynı referanslarla  bir motivasyon unsuru olarak gayet elverişli bir araç işlevi görmüştür.

Ha keza İrlanda'da katolik ve protestanlar olarak insanları cephelere ayıran ve onlarca yıla yayılan ve binlerce insanın ölümüne neden olan savaşın ve şiddetin devamının ve esenliğinin(!) kuvvetli dinsel motifler taşıdığı bir gerçek. Ha keza Bosna'lı Müslümanların neredeyse toplu kıyımında dinsel motiflerin son derece önemli bir rol oynadığını görmemek mümkün mü? Savaşın asıl nedeninin emperyalist devletlerin nüfuz bölgeleri paylaşımı iddiası, yukardaki cümlede ifade edilen gerçeği değiştirmez.

İsrail saldırganlığının da bir başka boyutta Museviliği çıkış noktası olarak aldığı herhalde inkarı mümkün olmayan bir gerçeklik olarak ortaya çıkıyor.

Budizm, Şintoizm, Sikh ve benzeri Asya inanç sistemleri de öteden beri ve yakın zamanlarda bir çok kıyımın ortaya çıkışında kuvvetli motivasyon unsuru oldular. Bu alanda mebzul miktarda örneğin olduğu başka bir gerçek.

Uzunca bir süredir, neredeyse rakipsiz olarak müslümanlığın, şiddet noktasında kuvvetli ve etkin bir motivasyon unsuru olarak araçsallaştırıldığına şahit oluyoruz. Emperyalistler arasındaki nüfuz bölgeleri paylaşım savaşlarının petrol bölgelerinde yarattığı yıkıma karşı, 60'lı 70'li yıllardaki seküler hareketlerin önderlik ettiği direnişin yerini 20-30 yıldır islamı temel edinen çeşitli odakların aldığı görülüyor. Afganistan, Pakistan, Hindistan hala dinsel  görünürde ya da temelde dini şiddetin vukubulduğu bölgeler.

Görünen o ki, hiçbir dini inanç sistemi iddia edildiği gibi özü ve esası itibariyla barışçı değil. Bazı kuvvetli barış mesajları taşıyor olmaları, onları şiddetin motivasyonunda hala önemli rol oynadıkları gerçeğini değiştirmiyor. Daha 2001 yılında 11 Eylül sonrası konuşmasında Bush'un 'haçlı savaşlarına' atıfta bulunmasını unutan oldu mu?

Bütün dini inanç sistemlerinin, emperyalist paylaşım ve nüfuz bölgeleri savaşlarının gerekçelendirilmesinde ve insanların mobilize edilmesinde kuvvetli referans noktaları ve potansiyel taşıdıkları maalesef çağımızın gerçeği.

Cengizhan Güngör 

Erdoğan ve Alperenleri... Diriliş 2... Nereden nereye

POLİTİKA

12 yıllık Akp iktidarı dönemi egemen sınıfların ve onların askeri ve sivil güçlerinin her alanda kıyasıya mücadelesine sahne oldu. 1923'de kurucu babaların çerçevesini çizdiği ve yeni devletin zihniyetini oluşturan resmi müktesebat, başka bir deyimle resmi ideoloji bir çok badireden geçerek geldiği 2000'li yılların başında artık S.O.S vermeye başlamıştı.

1923 kurucu toplumsal sözleşme, başta Müslüman olmayan azınlıkları ve Kurtuluş savaşı sırasındaki müttefiki Kürtleri dışlayarak oluşturuldu.  Aynı zamanda İslamı devletleştirerek, yani Müslümanlığı devlete bağımlı hale getirerek çeşitli yapılanmalar -cemaat, tarikat, dergah..vb- içerisinde İslamı bir yaşam tarzı haline getirmiş kesimleri de dışladı.

Müslüman olmayan azınlıkların hiçbir şansları olmadığı daha baştan belliydi ve onlara yönelik çok daha erken dönemlerde başlayan tasfiye, yıkım, kıyım ve göçe zorlama girişimleri Türkiye Cumhuriyetinin ilk 30 yılında nispeten sorunsuz olarak başarıyla(!) sonuçlandırıldı.

90 yıldır statükoya karşı kanla ve canla direnen Kürtler müesses nizamın temellerinde gedikler açtılar. En azından artık varlıkları(!) tartışılmıyor. Ve yeni ve demokratik bir toplumsal sözleşme talep ediyorlar.

90 yıllık Cumhuriyet tarihinin en güçlü muhalif kesimlerinden İslamcı çevreler siyasetten ve iktidar alanlarından dışlanmanın yarattığı tepkiyle, bir yandan geleneklerini  konuşturarak, diğer yandan her kritik dönemde geliştirdikleri esnek, pragmatik ve uzun döneme yayılan ince taktiklerle bir çok 'yıkım' döneminden başarıyla ve güçlenerek geçtiler. Yeni Türkiye Cumhuriyetinin egemenlerinin ihtiyacı olduğu her kritik dönemeçte sadık bir müttefik olarak fedakarca(!) devlet düşmanlarına(!) karşı vaziyet alabilme kabiliyetleri de uzun vadede onları güçlendiren çok önemli etkenlerdendi.  ABD emperyalizmine karşı mücadele eden bağımsızlıkçı güçlerin, işçi emekçi hareketlerinin ve devrimci gençlerin üzerine yalın kılıç(!) dalabilme becerilerinden söz ediyorum. Soğuk savaş olarak adlandırılan ve oldukça uzun bir döneme yayılan bu ittifak ve geleneksel islami vasattan aldıkları güç, aynı zamanda devlet bürokrasisi içerisinde güçlenmelerinin de olanaklarını yaratıyordu. Ha keza Kürt direnişine karşı TC egemenleriyle  kayıtsız şartsız yaptıkları ittifak da onları zaman içerisinde müesses nizamın neredeyse ilan edilmemiş bir ortağı konumuna zaten getirmişti. 1990'ların ikinci yarısına girerken.

Bu tarihlerde devletin asli sahibi olduklarını düşünen ve 23' sözleşmesinin sadık takipçisi devlet muktedirleri zeminin ayakları altından kaydığını farkettiklerinde son bir hamle ile yani 28 Şubatla tehlikeyi savuşturmayı denediler. Çok geç kaldıkları birkaç sene içerisinde anlaşılacaktı. Müthiş bir kıvraklıkla şapkasını yani Fazilet Partisini siperde bırakarak yenilenen(!) siyasi İslamın hınzır kadroları AKP adıyla kaleye arkadan dolanarak girmeyi başarmıştı. Siyasi islamın yenilenmiş(!) kadroları bu tarihi başarıyı kendi kişisel becerileri ve öngörüleri kadar, bayağı bir ekonomik güç haline gelmiş 'anadolu sermayesinin de' desteği ile çok daha önemlisi de 2001 ekonomik krizinin, aslında korkunç yıkımının yarattığı koşullara borçluydular.  AKP'yi tek başına iktidara getiren koşulları sayarken, kuşkusuz  30 yıldır amansız bir şekilde devam eden Kürt direnişinin bir türlü alt edilememesinin  'yüce devletin' kendi ideolojisi konusunda da kafa karışıklığına düşmesinin, başka bir deyimle temellerinin zayıflamasının rolünü de unutmamak gerekir.

Erdoğan ve kurmayları iktidara geldikleri 2002 Kasım'ından bugüne kadar,  gerek devletin eski sahiplerine karşı, son olarak da bir çok badireyi onun olanakları ile aştığı eski müttefikleri ve yeni 'paralel' düşmanlarına karşı bir çok cephe savaşından güçlenerek çıktılar.  Kürt direnişi ve 2013 Gezi Direnişi dışında ciddi, sarsıcı, kitlesel bir toplumsal muhalif duruşun olmadığı koşulların Erdoğan hükümranlığının tesisinde kolaylaştırıcı rol oynadığını belirtmek gerekir.  Son derece yıpratıcı  bir 'paralelle' savaştan da galibiyetle çıktıkları söylenebilir. Öncelikle inisiyatifi ellerine geçirdiler ve moral üstünlük sağladılar. Artık onlar, yeni cumhuriyetlerinin kurumlarını oluşturmaya girişiyorlar, kadrolarını yaratmayı planlıyorlar, derinlikli bir stratejiyle ve özgüvenle. İslam-Türk sentezi ideolojisiyle ve polis devleti kurumlarıyla..

Evdeki hesap çarşıya uyacak mı? Zor soru. Birçok handikap var. Gezi dalgası büyük ölçüde geri çekilmekle birlikte içten içe hareketli. Kürt direnişi uluslararası prestij kazanarak daha da güçlendi. Dış politika zorlu sorunlar ve çıkmazlarla karşı karşıya. Muhalefet toparlanıyor. Sosyal hareketlilik uç veriyor.  Eski rejim sahipleri operasyon güçlerini büyük ölçüde yitirdiler, ama....

Çoğulcu parlamenter sisteme geçildikten sonra bu kadar uzun süreli ve kesintisiz tek parti iktidarı yok. Üstelik son derece net seçim galibiyetleriyle iktidarını 12 yıldır sürdürüyor. Oy oranları da parlamenter sistem tarihimizin pek rastlanır ölçülerinde olmadı, geçirdikleri 9 seçim boyunca. En son cumhurbaşkanlığı seçimleri dikkate alınacak olursa %50’nin biraz üstünde bir oy oranına sahipler. Cumhurbaşkanlığı seçimlerinin baz alınmasında bir sakınca yok, bence… Çünkü AKP demek Erdoğan demek… Bu nedenle AKP’den çok ‘Erdoğan ve Alperenleri ya da kurmayları’ demeyi tercih ediyorum. Özellikle en büyük ve ilan edilmemiş ortakları ‘paralel’den kesin kopuştan sonra, bu nitelendirme daha da anlam kazanır oldu. Son derece kritik kimi eşiklerin aşılmasında Erdoğan’ın kişisel duruşunun tayin edici olduğu bugün daha iyi biliniyor.
Erdoğan ve kurmayları karşılaştıkları hemen bütün badireleri büyük bir ustalıkla atlatmayı becerdiler, on iki yıl boyunca… Kimi liberal kişiliklerle ve eski rejim siyasileriyle kurdukları ortaklıkla, hemen bütün siyasi İslamcı güç odaklarını da etrafında toplayarak, AB’yi ve ABD’yi de arkalarına alarak ‘demokrasi ve özgürlükler’ içi boş söylemiyle, eski rejimin, artık her tarafından dökülen 1923 sözleşmesinin ve 80 yıllık müesses nizamın asker ve sivil sahiplerine ölümcül bir darbe vurdular. Ordunun belkemiğini teşkil ettiği ve etraflarında kimi sivil bürokratların ve cumhuriyetçi, laikperest  aydınlar ve ciddi bir kitle bulunan muhalefeti; özellikle bugün kıyasıya bir savaşa tutuştukları cemaat yapılanmasının yargı ve emniyetteki gücü aracılığıyla daha çok gayrımeşru yöntemlerle altettiler.  Bu operasyon sırasında silahlı, silahsız bütün cumhuriyetçi muhalif önderleri ve derin yapılanmaları bir araya toplayıp yıllarca hapislerde tutmayı becerebildiler.  Bu başarı da(!) rejimin her bakımdan yıpranmışlığı kadar AB ve ABD desteğinin de rolünü teslim etmek gerekir. Ordu ve üniversitelerin elden gittiği(!), medya ve aydın desteğinin zayıfladığı koşullarda ‘ulusalcı’ muhalefetin operasyon(!) gücünü kaybettiği açık. Bu hesaplaşmanın nihai sonuca ulaştığını söylemek mümkün değil.  Ancak Hükümetin ‘cemaate’ bütün sorumluluğu yıkarak onun yöntemleriyle amansızca  başlattığı saldırı karşısında ‘ulusalcı muhalefetin’ paralize olduğu da açık. Bu durumun en uç ‘ulusalcı’ muhalif unsurlarda AKP’ye karşı hayırhah bir tutuma yol açtığı gözleniyor. CHP’nin yeni yönetimiyle saf halindeki ulusalcı muhalif çizgisinden uzaklaşması ve hatta içindeki kimi saf halli ulusalcıları da dışlaması ‘ulusalcı’ muhalif cephenin aleyhine önemli bir gelişme oldu bu süreçte. Ha keza bir dönem neredeyse yayın organları olarak nitelenebilecek ‘Cumhuriyet’ gazetesinin de daha dengeli bir söyleme geçmesi ve daha gerçekçi bir muhalif çizgi arayışı içine girmesi bir başka aleyhte duruma işaret ediyor.  2007’ye kadar bayağı bir sesi çıkan ve gövde gösterileriyle Erdoğan ve kurmaylarının iktidarını zorlayan en saf haliyle ‘ulusalcı’ muhalefet artık bir iktidar alternatifi olarak görünmüyor.

Erdoğan ve alperenlerinin en şanslı(!) oldukları alanın iktidarları boyunca çok ciddi toplumsal kalkışmalara muhatap olmamaları olduğu söylenebilir. Tekel direnişi ve özelleştirmelere karşı kimi yerel direnişler dışında kitlesel kalkışmalarla karşı karşıya kalmadılar. Hele hele emekçi sınıfların üretimden gelen güçlerini kitlesel olarak kullanmaya kalkışmaları anlamında… Ta ki, Gezi isyanına kadar… 2013 Haziranı 20 gün boyunca milyonlarca insanı özellikle gençleri ve kadınları Türkiye’nin bütün önemli kentlerinde sokaklara ve meydanlara çıkararak iktidarın yüreğini ağzına getirdi. Muktedirlerin ödünü kopartacak, kendine özgü isyan dinamikleri de geliştirerek birden bire patlayan Gezi isyanı Türkiye toplumsal kalkışmalar tarihinde çok özgün bir iz bırakarak sönümlenmişe benziyor. Erdoğan ve alperenleri Gezi karşısında kısa süreli yaşadıkları kilitlenme ve ne yapacağını bilememe halinden sıyrılmayı becerdiler. Ve hemen kelimenin tam anlamıyla bir taarruz başlatarak her cephede hiçbir kural tanımayan bir saldırganlıkla ‘Gezi’nin üstüne çullandılar. Medya organlarını emniyet güçlerini ve askeri olanakları sonuna kadar seferber ederek…  Bir yeraltı nehrinin hiç beklenmedik bir anda ve Türkiye’nin kalbinde bütün ihtişamıyla ortaya çıkışına benzeyen bu dalga yeniden yatağına çekilmişe benziyor. İktidar bu deneyimden kuvvetli dersler çıkarmışa benziyor. Artık hiçbir şekilde en masum, en demokratik bir araya gelişlere bile müsaade etmeyeceğini gazla, panzerle, copla, toplu tutuklamalar ve yüksek hapis cezalarıyla karşılık vereceğini her geçen gün fiilen gösteriyor.

Erdoğan ve kurmaylarının eski iktidar ortakları olan cemaatle savaşlarında da hem maddeten hem de moral olarak üstünlüğü ele geçirdikleri de görülüyor. Artık inisiyatifi ele almış gibiler. Son derece ciddi yolsuzluk ve rüşvet iddialarına rağmen-bu iddialardan sonra geçirdikleri iki seçimin sonuçlarından da güç alarak- güçlerini ve cephelerini tahkim ederek yine hem ideolojik, hem de fiilen hiçbir kural tanımayan bir taarruz başlatmış görünüyorlar.  Ve bütün işaretler bu taarruzun bütün cephelerde kesintisiz devam edeceğini gösteriyor. Cemaat bir yalnızlık içine itilmişe benziyor.

Bütün bu egemenler arasındaki ve muhalefet güçleriyle iktidar arasındaki amansız, kıyasıya mücadelenin Erdoğan ve kurmaylarının aynı zamanda, geçici yol arkadaşlarından kurtulma, ideolojik olarak arınma ve aslına dönme süreci olarak ortaya çıktığını görmek ve bu tespitin altını kalın çizgilerle çizmek gerekiyor. Ortaya daha da netleşerek çıkan bu ideolojik omurganın islam(sünni)-Türk sentezi olduğu açıklık kazanıyor. Onlar artık gemileri yaktılar. İktidardan gidiş süreçlerinin hiç de yumuşak geçişlerle olmayacağına inanıyorlar. Ve bütün yasal düzenlemeleri, yeni kurumlar ve eğitim sistemini bu anlayışla yapılandırıyorlar. Bu anlamda sorun onlar açısından çoktan beri aynı zamanda bir kişisel-ailesel- davasal esenlik sorunu haline gelmiş görünüyor.  İktidar odağının algısı bu, gerçeğin bu olup olmamasından da bağımsız olarak.

HDP ve BİRLEŞİK HAZİRAN HAREKETİ…

CHP’nin kafa karışıklığını iç sorunlarını dikkate alarak ve bu sorunların da aslında başka süreçler sonunda geriletilebileceğini hesaba katarak geriye dinamizmlerini muhafaza eden  yapılanmalar olarak; kimi sosyalistlerin, sosyalist yapılanmaların demokratik, sivil kurumların ve Kürt siyasi hareketinin bünyesinde olduğu HDP ve toparlanmaya çalışan, her ne kadar kitleselliği işin başında olmalarından dolayı henüz umut vermeyen kimi aydınların ve sosyalist yapılanmaların oluşturduğu Birleşik Haziran Hareketi(BHH) kalıyor…

Bu iki yapılanma, kısa ve orta vadeli muhtemel bazı gelişmelerin ışığında ayrı ve kapsamlı bir analizi hak ediyor. Ancak özellikle BHH açısından kimi zorluklar ve engeller taşısa da bu iki yapılanmanın aralarında gerçekleştireceği birliktelik Türkiye siyasetinin kaderini değiştirecek bir sinerji yaratabilir. Bu iki yapılanmanın birlikteliğinden başka bir alternatif yoktur. BHH’nin şansı da bu birliktedir. Bu sinerji CHP’yi de daha net bir muhalif odak olarak ortaya çıkaracaktır. Kitlesel muhalaefeyin de önünü açacaktır.

Bir ekonomik krize, batıyla AKP çelişkilerine ya da AKP içindeki bölünmelere bel bağlayan tutum beyhudedir. Hele Abdullah Gül’e…

Cengizhan Güngör

Kim kuzu, kim kurt? Kim zalim, kim mağdur?

TÜRKİYE GÜNDEMİ

1,0

    

17.12.2014 

Bu basit denklemi bize mağdurların muktedirlere karşı mücadelesi olarak kabul ettirmeye çalışan oldukça geniş birçevre oluştu. En azından bir bilinç kayması var. Büyük(!) ve umutsuz muhalefet partilerinin iktidar karşısındaki acziyetinden beslenen ve onları muktedirler arasındaki koalisyonun çökmesinin yarattığı sarsıntılardan faydacı siyasi sonuçlar üretebileceğini düşünmeye iten zeminin de bu yanılsamada bir etken olduğunu belirtmek gerekir.  Diğer yandan esas etkenin, Türkiye siyasi tarihinde benzeri az görülen vahşilikteki bir iktidarın sultasından biran önce kurtulma dayanılmaz arzusunun ya da bu vahşi sultadan kurtulmasının neredeyse imkansız olduğu şeklinde giderek toplumda yayılan umutsuzluğun yol açtığı 'gitsinler de ne olursa olsun' duygusunun altını çizmek gerekir.

Bu iktidarın herhangi bir uygulamasının desteklenmesinin prensip olarak ve etik olarak mümkün olmaması şartlarında-bunca olup bitenden sonra-; iktidarın hedefindekilerin de kolayca 'mağdurlar' kategorisine dahil edilmesi kaçınılmaz oluyor.  Nitekim bu etkenler ve bunun yanında gözaltına alınanların da 'dizi yapımcısı, gazeteci olmaları' dolayısıyla, zalim iktidar-mağdurlar karşıtlığı toplumda bir karşılık buluyor.

Biz bu filmi çok kısa zaman önce görmüştük. Üstelik sahneye koyanın cemaat güçleri, rejisörün hükümet olduğu filmi. Sahte ve hukuksuz olarak elde edilmiş delillerle, hiçbir suçlu suçsuz ayrımı yapmadan tamamen muhalefeti toptan yok etmek üzere hazırlanmış bir senaryo etrafında bir ortak yapım olarak.

Bu hukuk dışı olmak bir yana, tamamen siyasi amaçlarla ve bir proje olarak oluşturulmuş yakın geçmişin büyük davaları bu büyük ORTAKLIK çökünce göçmüş ve bir dizi masumun yanında yılların darbeci paşaları ve isimleri, karanlık 'suikastlere' de karışmış sanıkları da serbest kalmışlardı.  Bu illegal ve hukuksuz koalisyonun-cemaat güçleri ve hükümet- bu uydurma davaları bir çok masumun yıllarca hukuksuz olarak içerde tutulmalarına yol açtığı kadar, kimi gerçek suçluların da sonuç olarak mağdur ve mazlum sıfatıyla aramızda dolaşıyor olmasına imkan sağlamıştır.

Aynı filmi, bu kez yapımcısı, rejisörü, sahneye koyanı, ışıkçısı.vb hepsi AKP hükümeti tarafından yönetilen bir yapım olarak izliyoruz. Üstelik yine hukuksuz, yine her türden muhalefeti yok etme amacına uygun olarak sahneye konmuş şekilde.  En yetkili ağızdan 'bitaraf olan bertaraf olur' tehditleriyle.  Ayyuka çıkan yolsuzluk iddialarını örtbas etmekte bir engeli daha ortadan kaldırmak üzere.  Ve yine ortalıkta hedef alınanlar içinde gerçekten masumlar olduğu ve sahte masumlar olduğu koşullarda. Ve hedefindekilerin kolaylıkla mağdur rolü oynamalarına imkan verecek koşullarda. Er ya da geç bu davalar da benzerleri gibi çökecek ve yine ortalık 'mağdur'dan geçilmeyecek.

Birileri cemaatten ve sözcülerinden bir özeleştiri beklentisine girdi bile. Yani birileri tarifsiz bir aymazlıkla cemaat sözcülerinden bir demokratlaşma eğilimi, 'biz acaip hatalar yapmışız' demokrat refleksi bekliyor. Bu hakikaten tarifi mümkün olmayan bir aymazlık. Onlarca yıldır son derece sabırla ve ince yöntemlerle büyük bir dava için devlet kadroları içinde örgütlenmiş, o devletin yargısını, güvenlik kuvvetlerini neredeyse ele geçirmiş, kendisine ait dev medya ve finans kuruluşları yaratmış bir örgütten ya da temsilcilerinden 'özeleştiri' beklentisi nasıl bir aymazlıktır? Ya da bunlar nasıl mağdurlardır?

Sadece 2007'den itibaren bugünkü iktidarla kurduğu ve bütün güçlerini onun içi seferber ettiği  koalisyon dönemi değil; 30-40 yıla dayanan tarihinde her zaman devletin ve onun güçlerinin yanında yer almış bir örgütten söz ediyoruz. Aslında bunları en iyi ve yakından tanıyan Kürtler. Kürt siyasi hareketi ve Kürt düşmanlığı hala bunlara ait medya organlarının dizilerinin esaslı konusu. Buralardan nemalanıyorlar. Koalisyondan tasfiye edilmeden önce tezgahladıkları KCK davaları hafızalardan ne çabuk silindi? Bu kadar güçlü bir iktidar odağından, muktedirden  'mağdur' yaratmaya çalışmak abesle iştigal. Kolu kanadı bir ölçüde kırılmış olsa da.

Her ne kadar onu tasfiye etmeye çalışan güç daha vahşi, tehlikeli ve iktidar olanaklarına sahip olması dolayısıyla daha sağlam bir pozisyonda olsa da. 

Cengizhan Güngör

Liberal ihanet(!) tamam da, peki 'ulusalcı' ihanet(!) ne oluyor?

POLİTİKA

5,0

    

07.12.2014

“Bu kitapta esas olarak Türkiye’nin demokratik gerekçelerle siyasal İslamcılara teslim edilmesinde önemli rol oynayan liberalleri ve sol liberalleri analiz etmeyi, siyasal ve entelektüel tarihin bu en büyük aydın ihanetini-dünyada örneği çok azdır- anlatmayı amaçladım”

Merdan Yanardağ

Son zamanlarda kimi aydınlar, bir dönem ya da hala, AKP hükümetine payanda olan liberal aydınlar üzerinden adeta bir şeytan taşlama faaliyeti sürdürüyor. Yukarıdaki satırlar bu tutumun en uç örneğini ifade etmesi bakımından tipik bir örnek.

AKP hükümetinin şimdiki geldiği noktayı en başından beri gördükleri ve dolayısıyla en kararlı tavrı kendilerinin aldığı üzerinden geliştirilen ve son derece abartılı bir özgüveni ifade eden bu tutum ne ölçüde gerçeklere dayanıyor? Ya da AKP hükümetinin ilk yıllarında liberal aydınların aldıkları destekleyici tutumun olduğu kadar; ittifaklarını son derece yanlış yerlerde ve çıkış yollarında arayan başka kimi aydınların da AKP iktidarının kendini tahkim etmesini son derece kolaylaştırıcı bir rolü olduğu açık değil midir? Bunlar tek tek cevaplandırılması gereken önemli sorulardır.

Sosyal olaylar ve siyasal gelişmeler maalesef ‘bunlar başımıza bela etti’ gibi son derece sübjektif ifadelerle açıklanamayacak kadar karmaşık meselelerdir. Birilerine duyulan özel öfke ya da ‘yalnız bırakılmışlık’ duygusunun yönlendirdiği analiz(!)ler hiçbir açıklayıcı özellik taşımazlar.

AKP’yi kimin ya da hangi süreçlerin ‘başımıza bela ettiği’ başlı başına bu yazının sınırlarını ve boyutlarını aşan bir analiz konusu.  Ancak kimi fırça darbeleri de gerekiyor…

AKP 2001’de ortaya çıkmış bir hareket değil, öncelikle bunun tespit edilmesi gerekir. 1923’de temelleri atılan ve özetle ‘islamı devletleştirme’ diye tanımlanabilecek bir laiklik anlayışı, daha baştan, sonradan ‘milli görüş’ hareketi adını alacak ötekileştirilen bir taban üretmişti. İslamı kendi bildikleri gibi yaşamak isteyen ve o ana kadar yaşayan bu kesimler daha sonrası için ciddi bir istismar alanı olarak varlıklarını sürdürdüler. Milli Nizam Partisi ile başlayan bu akım çeşitli adlar adı altında sürekli kapatılıp açılan partileriyle 2000’li yıllara kadar çeşitli dönemlerde iktidar ortağı olacak noktalara kadar yükselerek geldiler. Diğer sistem partileri içerisinde de uzanan kolları ve oy potansiyelleri dikkate alındığında ciddi bir toplumsal desteğe sahip bir hareketten bahsettiğimiz açıktır. Bu anlamda AKP’nin siyasi ve sosyal temelleri bu çok kısa özetle ancak anlaşılabilir oluyor. 2000’li yılların başında bu hareketin içinden çıkan ve aslında içinden çıktığı hareketi de kısa sürede marjinalize eden  AKP hareketi; yeni yükselen, hatırı sayılır bir ekonomik birikim de elde eden ve bununla orantılı olarak da iktidardan pay talep eden sermaye kesimlerinin sözcülüğüne soyunarak geleneksel Türk siyasetinin ve onun kurumlarının kale kapılarına dayandı. Kale zaten çürümüştü. Yolsuzluklar, ekonomik krizler, Kürt isyanı, artık geleneksel Türk siyasetinin altında onulmaz, tamiri gayri kabil oyuklar açmıştı. Artık yepyeni bir toplumsal sözleşme, yeni anayasal yapı ve kurumlar ihtiyacı kendini dayatmıştı.

Kale kapısını omuzlayan bu güce karşı eskimiş rejimin muktedirleri ve kurumları sonradan umutsuz olduğu ortaya çıkan bir huruç hareketine giriştiler. Geleneksel yöntemlerle-provokasyonlar, derin güçleri harekete geçirme, vatan, millet Sakarya edebiyatı ve daha da çok laiklik elden gidiyor, irtica geliyor söylemleriyle- surlara yüklenen güçleri-yani AKP hareketini- püskürtmeyi denediler, ancak sonucu hepimiz biliyoruz.

Peki kimi sosyalistler, ilericiler, demokratlar ne yaptılar? Onlar da geleneksel Kemalist ideolojik mayalarının verdiği güçle(!) eski rejimin muktedirlerinin-paşalarının, bürokratlarının- yanında saf tuttular. En iyimser ifadeyle onlarla-eskimiş ve hiçbir geleceği olmayan rejimle ve onun söylemleriyle- aralarına hiçbir sınır çekme ihtiyacı duymadan muhalefet(!) edebileceklerini sandılar. Ve ne yazık ki, ulusalcılık ve cumhuriyetçilik adı altında yeni toplumsal gelişmeleri analiz ederek yeni bir muhalefet çizgisi oluşturma görevine sırtlarını dönerek geleceği olmayan eski rejimin yıkılmakta olan değirmenine su taşıdılar. Başka ve daha net bir ifadeyle AKP iktidarının kendisini tahkim etmesine tersten destek oldular, onun işini kolaylaştırdılar. Bir diğer öldürücü zaafları da, Kürt hareketine karşı geleneksel devlet iktidarının yanında sorgusuz sualsiz yer alıyor ve onların ‘bölücülüğe karşı’ mücadelelerine destek veriyor olmalarıydı. Bu son derece ciddi bir aymazlıktı ve eski rejimle köklü ideolojik bağların kaçınılmaz sonucu olduğu kadar, muhtemel bir doğru muhalefet çizgisi geliştirememelerinin de en büyük nedeniydi?

Dolayısıyla aymazlık içerisinde, hiçbir ciddi analiz ihtiyacı duymayan, sınıf perspektifini yitirmiş bir demokrasi anlayışına sahip kimi sosyalist, ilerici, liberal-demokrat aydınların AKP’ye destek vererek gerçekleştirdikleri  ihanetten söz etmenin bir tutarlılık kazanması ve umut verebilmesi için; iddia sahiplerinin yakın dönemde eski rejim sahipleriyle açıktan kurdukları sözüm ona muhalefet cephesinin de bir hesabını vermeleri gerekir.  Aksi takdirde ‘bir öfkeye kurban olma’ analizlerinden öte gidilemez. Yoksa bu cephe de Tuncay Özkan, Mustafa Balbay, Yılmaz Özdil, Emin Çölaşan, Soner Yalçın, Doğu Perinçek..vb kişiliklerin temsil ettiği çizgiyle bir hesaplaşma ihtiyacı yok mu? Sosyalizm iddiası taşıyanların var ve olmalı…

Not: Bu yazının sahibi muhataplarının gereksiz  ‘aha bir yetmez ama evetçi daha’ rahatlamalarına meydan vermemek açısından 2011 referandumunda evet oyu vermediğinin altını çizmek ihtiyacı duyuyor.

Cengizhan Güngör

Etyen Mahçupyan'ın sefaleti… Normlar mı? Gerçekler mi?

POLİTİKA

2,0

    

26.11.2014

Rahmetli annem sık sık 'Allah kimseyi bu duruma düşürmesin' derdi. Dün akşam Şirin Payzın Davutoğlu'nun başdanışmanı Etyen Mahcupyan'la kapsamlı ve son derece etkili bir röportaj yaptı. İzlerken annemin yukarda ifade ettiğim sözleri aklıma geldi. Bir yandan öfke duydum, diğer yandan 'insan kendini bu duruma düşürmemeli' diye hayıflandım. Müthiş entelektüel, ünlü liberal demokrat Mahcupyan 'mahcupluğunu(!) üzerinden sıyırmış atmış ve  olanca açıklığıyla reel politikerliğe ve yalın gerçekçiliğe soyunmuş. Diyebilirsiniz ki, kardeşim bunu idrak etmek için onun Davutoğlu'nun başdanışmanı olduğunu hatırlaman yetmez miydi? Ne diye kendini bir saat sıkıntıya soktun ki? Haklı olabilirsiniz, Ancak şunu ifade edeyim ki, pür dikkat izlediğim röportajda hem AKP iktidarının çeşitli durumlara ilişkin tavır alışlarının kodlarını anlama imkanına kavuştum-ya da öyle sanıyorum-, hem de bir entelektüelin şahsında 'liberalizmin' hazin sonuna tanıklık ettim. Az kazanç değildi, doğrusu.

Şirin Payzın soruyor; 'tapeler, 17 Aralık ve 25 Şubat soruşturmaları sizi hiç tereddüde sevketmedi mi, iddiaların doğru olabileceğinden hiç mi kuşku duymuyorsunuz?' Mahcupyan diyor ki; 'aslına bakarsanız benim kadar AKP seçmeninin de çeşitli kaygıları var. Eğer 17 Aralık'la kalsaydı bir çok şey daha çabuk  halledilebilirdi. Ancak 25 Aralık zihinlerde Erdoğan'sız bir siyasi hayatın dizayn edilmekte  olduğu kanaatini kuvvetlendirdi ve buna karşı durulmalıydı'. Açıkca görüldüğü üzere Mahcupyan hangi ağırlıkta olursa olsun iddialardan çok, iddiaların muhatabı olan Erdoğan'ın ve AKP'nin siyasi kariyeri için kaygı duyuyor.

Şirin Payzın yine soruyor; 'bu kapışmada AKP'nin Balyoz ve Ergenekon davaları ile tasfiyeye çabaladığı eski rejimin güçleriyle ittifak aradığı ve yer yer gerçekleştirdiği iddia ediliyor, ne dersiniz?' Mahcupyan diyor ki; 'Bu bir siyasi gerçeklik ve gelişmelere bu açıdan bakmalıyız. Bir siyasi aktörü hedef aldıysanız, diğer siyasi aktörlerle ittifaklar zorunlu olabilir.' Davutoğlu'nun başdanışmanının ağzından, rafine bir ifadeyle aslında olayın darbeciliğe ve darbelere karşı mücadeleyle ilgisi olmadığının, bütün meselenin  Erdoğan ve AKP iktidarının selameti olduğunun açık bir ifadesi değil mi?

Şirin Payzın yine soruyor; 'hazırlanan torba yasa paketinde anti-demokratik maddelerin olduğu, güvenlik kaygısıyla otoriter bir tek adam yönetimine yönelindiği muhalefet tarafından ifade ediliyor, siz ne düşünüyorsunuz?' Mahcupyan diyor ki; 'Bu kıyasıya bir kavga. Meseleye normatif olarak bakamazsınız. Batılı hukuk normlarıyla bakamazsınız.' 'Yok artık mı' diyorsunuz? Maalesef bu kadarı da 'var artık'. Görüldüğü üzere başdanışmanımız 'kavgada yumruk sayılmayacağının' ayırdında. Önemli olanın 'düşmanı' tepelemek olduğunu ve bu yolda her şeyin mübah olduğunu bilince çıkarmış.

Şirin Payzın devam ediyor; 'Alevi açılımı adı altında çok kolaylıkla atılabilecek adımlar varken, bunların sürekli erteleniyor olmasının nedeni nedir?' Hazret cevap veriyor; 'Siyasetin gerçekliği açısından meseleye bakmalıyız. Hükümet ve Erdoğan seçime kilitlenmiş durumda. Yapılacak en küçük bir hata seçimde %4'lük bir kayba yol açar ki, bu da göze alınabilecek bir kayıp değil.' Bu sözlerin tercümeye ihtiyacı var mı? Böyle bir ukalalığa girişmeyi son derece gereksiz buluyorum.

Şirin Payzın sormadan edemedi; 'Afedersiniz Ermeni dediler, sözleri sizi etkilemedi mi?'.  Muhterem, 'sözlere takılmamak lazım, o kadar da olumlu şeyler söylendi ki', diye cevaplandırdı. Kızarmayan bir yüz.

Şirin Payzın bıkmıyor; 'iyi de biz bu kavganın bittiğini paralelin tepelendiğini nasıl anlayacağız. Ne olacak da anlayacağız, herkes kendisine bir düşman yaratarak ayakta kalmaya ve yaptıklarını meşrulaştırmaya çalışmıyor mu?' Çok güzel soru değil mi? Mahcupyan bu soruyu entelektüel gevezelikle savuşturuyor. Öyle ya, bürün muktedirler yaptıkları 'gerçekçi' uygulamaları ve 'tedbirleri' bir tehlikeli düşmanın varlığını iddia ederek hayata geçirmez mi? Ve muhtemel güzel günlerin gelişini bu düşmanın tepelenmesi şartına bağlamaz mı?

Şirin Payzın soruyor; 'peki bütün bunları AKP yapmazsa, ne olacak?' Ben bu soruyu, ' düşmanın' tepelenmesinin ve seçimlerin sonrasına ertelediğiniz demokratik adımların atılmaması durumunda 'ne olacak' diye anladım. Hazret cevap veriyor; 'AKP kaybeder'. Görüldüğü üzere hazret doğrudan AKP'nin kayıplarıyla ilgili. Memleket ahvali umurunda değil.

Öyle sanıyorum ki bu saatten sonra konuşulması muhtemel şeyleri Şirin Payzın'ın midesi kaldırmayacaktı ki programı sonlandırdı. Benim ki ise kesinlikle kaldırmazdı.

'Demokrasi, illa da demokrasi, askeri vesayete hayır' diye çıktığı yolda muhterem, memleketi hızla bir polis devletine ve maceraya sürükleyen muktedirlerin atına yedeklenmiş görünüyor. Yazık!

Cengizhan Güngör

Deniz Naki'nin hatırlattıkları ve ülkemizde ırkçılık-ayrımcılık...

TÜRKİYE GÜNDEMİ

0,0

    

05.11.2014 

"Afedersiniz, Ermeni dediler.."

Recep Tayyip Erdoğan

İlkokul çağlarımın ('61-'65) yaygın tekerlemesiydi. "Bir, iki, üçler yaşasın Türkler; dört, beş, altı Polonya battı; yedi, sekiz, dokuz Almanlar domuz; on, onbir, oniki Ruslar tilki; onüç, ondört, onbeş Amerika kalleş". 'Yaygın' diyorum, çünkü yaşdaşlarım aynı tekelemeyi bir-iki değişik kelimeyle kendilerinin de söylediğini ifade etti. Yunanlılar, Rumlar ve Ermeniler için, söylenen ırkçı-ayrımcı ifadeleri hatırlatmaya bilmiyorum gerek var mı? Artık dillere- askeri sivil bürokratlardan siyasilere ve hemen yanı başımızdaki komşumuza kadar- pelesenk olmuş 'Rum tohumu, Ermeni dölü, ' millet olarak küfür literatürümüzün başucu söylemlerinden değil midir? Nerede okuduğumu hatırlamıyorum, ama bir köşe yazarının öğretmeninin 'Türkçe imla kurallarına aykırı olmasa Yunanistan'ı küçük harfle yazarım' dediğini. 'Atina'ya gidip Katina'yı öpmeye'(büyük bir gazetenin manşeti) hazırlandığımız günleri hatırlayanlarımız mutlaka vardır.

'Kara Murat, Tarkan..vb." filmleri hatırlar mısınız? Öyleyse o filmlere hakim olan söylem de hemen kulaklarınızda çınlayacaktır; 'kahpe, kalleş, vahşi, hain, entrikacı, en ufak merhamet kırıntısı bile taşımayan Çinliler, Bizanslılar'.

Peki Araplar için kullandığımız artık sıradanlaşmış ve neredeyse oy birliği ile yediden yetmişe kabul görmüş söylemlerimiz.. . Onlar 'pistir' ve bizi arkadan vurarak 'kalleş ve güvenilmez' olduklarını  göstermişlerdir. Askerlik yaparken, Amerika'da yaşayan bir mühendis'le 'Arap'ların pisliği' üzerine uzun ve saçma sapan bir tartışma yaptığımızı hatırlıyorum.

Ruslar için milletçe taşıdığımız hislerden bahsetmeye bilmem gerek var mı? Çarlık Rusyası için ayrı, SSCB yurttaşları için ayrı, çok zengin 'moskof' başlığı altında toparlanabilecek bir külliyata sahip olduğumuz açık. 'Askıdaki şapkalar ya da girişteki yabancı ayakkabılar'la başlayan fıkralar hala dolaşımda. Baltacı Mehmet paşa'nın Rus Çariçesinin çadırında geçirdiği bir kaç saat efsanesinin, kimi kallavi entelektüellerimizin ağızlarına bile bulaştığına şahit olmuşluğum vardır.

Aleviler ve 'çingeneler'için öylesine içselleştirilmiş ve sıradanlaşmış 'hislere' sahibizdir ki, bazılarını burada ifade etmeye terbiyem müsade etmiyor. Ve maalesef 'çingene' değil, 'Roman' diyerek, 'açılım' toplantıları yaparak milletçe arınmamız mümkün görünmüyor. Sorun daha derinlerde bir yerlerde.

Şu noktada bazılarınız 'kardeşim Musevilerle ilgili temiz(!) hislerimizden bahsetmeyecek misin' diyordur, eminim. Gerek var mı? Belki de ırkçı-ayrımcı söylemlerimizin 'esas oğlanı-kızı' onlar değil midir? İspanyolların zulmünden kaçarak Osmanlı topraklarına kabul edilen musevilerden bahsederken bile, bir insanlık görevinden değil, yüce, soylu ve alicenap Osmanlı'nın lütfundan hareket etmez miyiz?

İsmet Berkan yazmıştı, galiba; 'bizde ırkçılık ayrımcılık yoktur' diyen arkadaşına, 21 ya da 62 plakalı arabayla biranadolu turu yapmayı önerdiğini. Evet siz, buna cesaret edebilir misiniz? Bakalım nelerle karşılaşacaksınız?

Kimileri, daha çok muktedirlerin dili ama, milletçe de hiç bir beis görmeden içselleştirdiğimiz; 'Türklüğümüz ve hele müslümanlığımız'da ayrımcılık-ırkçılık katiyen yoktur. Biz biz imtiyazsız, sınıfsız, kaynaşmış bir toplumuz' safsatasının 21. yz'a taşınabilmiş olması size ürkütmüyor mu? Neyse ki, bu kör inanç son yıllarda önemli darbeler aldı. Kürtler'in 'biz dilimizi konuşamıyoruz, biz yıllardır asimile edilmeye çalışılıyoruz, kültürümüz ve kimliğimiz yokedilmeye çalışılıyor, jandarma zulmü altında inliyoruz' söylemlerinin güç kazanması, yeterince olmasa da milletimizde bir 'kafa karışıklığı' yaratmışa benziyor. Yüce, soylu, en kahraman ve yaratılıştan ayrıcalıklı ve aynı zamanda alicenap ve lütufkar 'Türk' imajı en azından artık daha geniş çevrelerde sorgulanır hale geliyor mu? Sanki.

Şimdi kimileri diyecektir ki: 'kardeşim, binlerce kilometre uzakta olan biten için, ya da yan mahallede bir kaç kendini bilmezin yaptıklarını duyarak baltayı, palayı, keseri kapıp yan mahalleye ya da komşusuna saldırıya geçen, geçirilebilen insan var, bu ülkede, ev yakan, adam öldüren, linçci'. Haklısınız. Ama ben bunların aşılabileceği inancımı diri tutmak ihtiyacı duyuyorum.

Artık 'dünyaya bedel' olmadığımız, 'mutlu' olmak için Türk olmaktan daha fazla ve farklı şeylere sahip olmamız gerektiğini anlamaya başlıyor muyuz? Şu kadim coğrafyamızın  ve yaşlı dünyamızın bütün diğer ırkları ve inançları kadar, ancak onlar kadar 'iyi ve aynı zamanda kötü' olduğumuz bilincimize çıkıyor mu? Bu anlamda Amazon ormanlarının derinliklerindeki bir yerliden, hiç ama hiç bir ayrıcalıklı, üstün ırki özelliğimizin olmadığını acaba görüyor muyuz?. Ne dersiniz?

Cengizhan Güngör